The Raven Boys (The Raven Cycle #1)

Author: Maggie Stiefvater

“Have you heard of the legends of sleeping kings?”

Το The Raven Boys βρισκόταν στη λίστα με τα βιβλία που θέλω να διαβάσω, δεν θυμάμαι και ‘γω πόσο καιρό. Η πλοκή ακουγόταν υποσχόμενη και η σειρά έχει ένα πιστό κοινό φανατικών ακολούθων. Έχοντας όμως μια τάση να μην τα πηγαίνω καλά με τα δημοφιλή βιβλία, ήμουν αρκετά διστακτική όταν επιτέλους το πήρα στα χέρια μου. Είμαι στην ευχάριστη θέση να πω, λοιπόν, ότι οι αμφιβολίες μου ήταν άτοπες. Το The Raven Boys είναι μια εξαιρετική αρχή για τη τετραλογία The Raven Cycle, και είμαι πολύ χαρούμενη που του έδωσα μια ευκαιρία.

“Blue had two rules: stay away from boys, because they’re trouble, and stay away from raven boys, because they were bastards.”

Η πλοκή του, όπως ανέφερα, είναι πολλά υποσχόμενη και θα μπορούσα να τη χαρακτηρίσω μέχρι και φιλόδοξη. Καταφέρνει να παντρέψει επιτυχώς πολλά ενδιαφέροντα, αλλά φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους στοιχεία, όπως μέντιουμ με δυσοίωνα μηνύματα απ’ το υπερπέραν, φαντάσματα ανθρώπων που δεν έχουν πεθάνει ακόμα, κοιμισμένους Ουαλούς βασιλιάδες, δάση που μιλούν, καθώς και δυσεύρετες γραμμές ενέργειας που οδηγούν σε καλά κρυμμένα μυστικά. Πώς συνδέονται όλα αυτά; Μα, αυτό θα πρέπει να το ανακαλύψετε μόνοι σας.

Ας γίνουμε όμως λίγο πιο συγκεκριμένοι: Η Blue Sargent -κόρη μέντιουμ- έχει περάσει όλη της τη ζωή ακούγοντας ότι άμα ποτέ φιλήσει την αληθινή της αγάπη αυτός θα πεθάνει. Όπως είναι, λοιπόν, φυσικό, προσπαθεί ν’ αποφύγει κάθε τι που έχει σχέση με αγόρια. Αλλά η μοίρα, όπως φαίνεται έχει άλλα σχέδια, καθώς η πρωταγωνίστριά μας, βρίσκει ξαφνικά τον εαυτό της μπλεγμένο στις ζωές τεσσάρων αγοριών, τους αποκαλούμενους Raven Boys, ένα παρατσούκλι που κέρδισαν από το έμβλημα της ευυπόληπτης ακαδημίας όπου σπουδάζουν- και την μανιώδη αναζήτησή τους για έναν υποτιθέμενο κοιμισμένο βασιλιά, που σύμφωνα με τον θρύλο θα εκπληρώσει την ευχή αυτού που θα τον ξυπνήσει.

Η πλοκή περιβάλλεται από έναν αέρα μυστηρίου και υπερφυσικού. Υπάρχουν στοιχεία εδώ και κει, που πρέπει να είσαι αρκετά προσεκτικός για να τ’ ανακαλύψεις, και σε συνδυασμό με τα προαναφερθέντα μέντιουμ και φαντάσματα καθώς και τους αδίστακτους κακοποιούς που συναντάνε στο δρόμο τους οι ήρωές μας, αποτελεί την τέλεια συνταγή για ένα ατμοσφαιρικό ανάγνωσμα, κάτω από ζεστές κουβέρτες και με τον ήχο της βροχής στο παράθυρο. Άσχετο ότι εγώ το διάβασα καλοκαίρι.

Το μυστήριο αυτό καθαυτό, είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον, με μεγάλες ανατροπές και ένα τέλος που θα σας αφήσει με το στόμα ανοιχτό.

Σ’ αυτό το σημείο, ωστόσο, θα ήθελα να επισημάνω δύο πράγματα για τους απανταχού λάτρεις της δράσης ή/και του ρομαντισμού.

Πρώτον, ο ρυθμός με τον οποίο κινείται το βιβλίο είναι αργός, προσεκτικός. Η συγγραφέας παίρνει το χρόνο της να τοποθετήσει τα στοιχεία στα κατάλληλα σημεία, καθώς και να μας δώσει τη δυνατότητα να γίνουμε μάρτυρες της εξέλιξης του κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά και των σχέσεων μεταξύ τους. Εμένα προσωπικά, όχι μόνο δεν με πείραξε, αλλά το βρήκα και αρκετά απολαυστικό, και μου κράτησε το ενδιαφέρον αμείωτο ως το τέλος.

Δεύτερον, το οπισθόφυλλο του βιβλίου είναι μάλλον παραπλανητικό. Υπόσχεται θανατηφόρα φιλιά αληθινής αγάπης και μαγεία. Και παρόλο που και οι δύο αυτές δηλώσεις είναι αληθείς, καμία απ’ τις δύο δεν αποτελεί το επίκεντρο της πλοκής. Το ρομάντζο παίζει μικρό, σχεδόν ανύπαρκτο ρόλο, κάτι που εμένα προσωπικά μου φάνηκε ταιριαστό, καθώς η όλη πλοκή εκτυλίσσεται γύρω από μια αποστολή αναζήτησης, και πιστεύω ότι σε αυτό το σημείο της ιστορίας, μια ρομαντική υπο-πλοκή θα ήταν το λιγότερο περιττή. Όσο για τη μαγεία, βρίσκεται τόσο στο επίκεντρο, όσο και στο περιθώριο. Δεν θα δείτε κανέναν να πετάει αστραπές απ’ τα δάχτυλά του, αλλά θα νιώθετε την ατμόσφαιρα φορτισμένη με κάτι υπερφυσικό.

“It was a night for seers and psychics, witches and mediums.”

Μιας και μιλάμε για ατμόσφαιρα, έχω να πω ότι το κλίμα που δημιούργησε η συγγραφέας είναι απόλυτα ταιριαστό με την ιστορία μας. Είναι κατά μία έννοια, κι αυτό ένας απ’ τους πρωταγωνιστές του βιβλίου. Η Stiefvater καταφέρνει να δημιουργήσει μια απόλυτα πιστευτή ατμόσφαιρα μυστηρίου, που αλληλοσυμπληρώνεται με την πλοκή. Μπορείς σχεδόν να γευτείς τον ηλεκτρισμό στον αέρα, ν’ ακούσεις την βροντή πίσω απ’ τα βουνά. Ειδικά τα κομμάτια που αφορούσαν το μυστηριώδες δάσος, ήταν, κατ’ εμέ, απ’ τα πιο δυνατά της ιστορίας.

Η γραφή της άλλοτε ανατριχιαστική, άλλοτε αστεία και άλλοτε φορτισμένη με συναισθήματα, ρίχνει ένα δικό της ξόρκι στον αναγνώστη. Βρήκα τον εαυτό μου να κρέμεται απ’ την κάθε της λέξη, και το τρόπο που τις έπλαθε τόσο μαγικά.

Οι προτάσεις της, σαν ένα άλλο είδος παράξενης μαγείας, έμοιαζαν να έχουν τη δυνατότητα να περιβάλλουν τον φανταστικό αυτό κόσμο και τους χαρακτήρες και να τους μετατρέψουν σε ζωντανά πλάσματα, έτοιμα να ξεπεταχτούν απ’ τις σελίδες του βιβλίου. Νομίζεις ότι αν απλώσεις το χέρι μπορείς σχεδόν να τ’ αγγίξεις και αν κάνεις πολλή ησυχία ίσως -ίσως-, τ’ ακούσεις ν’ αναστενάζουν.

Τέλος, θέλω να μιλήσω για τους χαρακτήρες καθώς θεωρώ ότι ήταν το δυνατότερο σημείο του βιβλίου. Παράξενοι, γοητευτικοί, ο καθένας με την δική του προσωπική ιστορία να πει και τα δικά του βάσανα μ’ έκαναν να τους αγαπήσω τον καθέναν ξεχωριστά και όλους μαζί συνδυαστικά. Αυτή η μαγική -κυριολεκτικά και μεταφορικά- πεντάδα διέθετε μια εκπληκτική χημεία που τους ανέδειξε σε εξαιρετικούς πρωταγωνιστές για την ιστορία, τόσο αρμονικά δεμένοι που ήταν μεταξύ τους.

Δεν ξέρω για ποιον να πρωτομιλήσω, για την δυναμική και πνευματώδη (pun not intended) Blue, μια λογική, μολονότι παράξενη ύπαρξη μεγαλωμένη σε μια παράλογη οικογένεια;  Για τον εκκεντρικό Gancey, μια παλιά ψυχή μέσα σε ένα νεαρό σώμα, γεμάτος σοφία αλλά και παιδική αθωότητα; Tον εριστικό και επιθετικό Ronan (τον προσωπικό μου αγαπημένο), ωμό και μη απολογητικό, γεμάτο αιχμηρές γωνίες και ‘ένα χαμόγελο φτιαγμένο για πόλεμο, που ορισμένες (σπάνιες) στιγμές έδειχνε ότι υπάρχει μια πληγωμένη και τρυφερή πλευρά κάτω απ’ όλα αυτά τα στρώματα σκληρότητας; Τον Adam, ίσως τον πιο ρεαλιστικό απ’ όλους, μια ευγενική ψυχή, γεμάτη πολύ καταπιεσμένο θυμό και ένα παρελθόν -και παρόν- γεμάτο τραυματικές εμπειρίες απ’ τις οποίες δεν φαίνεται να μπορεί να γλιτώσει; Ή ίσως τον μοναχικό, ήσυχο Noah, μυστηριώδη και απόκοσμο, τρυφερό και μελαγχολικό;

Ο καθένας έχει ένα ρόλο να παίξει στην ιστορία, κανένας δεν είναι περιττός και οι σχέσεις μεταξύ τους, μερικές φορές σταθερές σαν βράχος και άλλες φορές εύθραυστες σαν χαρτί, με έκαναν να μην θέλω να αφήσω το βιβλίο απ’ τα χέρια μου. Κατά τη γνώμη μου αυτό το βιβλίο αξίζει να διαβαστεί πρωτίστως για την υπέροχη αυτή φιλία (αν όλα τ’ άλλα που προανέφερα αδυνατούν να σας πείσουν).

Ανυπομονώ να δω τι καινούργιες περιπέτειες θα βρουν τους ήρωές μας στο επόμενο βιβλίο της σειράς και δεν βλέπω την ώρα να το πιάσω στα χέρια μου.

Το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Goodreads

 

Advertisements

Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s