Blue Monday (Frieda Klein #1)

Author: Nicci French20471784_10211142898580930_667032773_n

“Ήταν άραγε κατάρα που η πόλη αυτή ήταν τόσο πολύ σημαδεμένη από το παρελθόν της ή μήπως αυτός είναι τελικά ο μοναδικός τρόπος μιας πόλης να υπάρχει;”

Το βιβλίο, Blue Monday, είναι το πρώτο της διάσημης αστυνομικής σειράς που  δημιουργήθηκε από το δημοσιογραφικό δίδυμο, Nicci Gerrard και Sean French και έκανε επιτυχία σε πολλές χώρες κάτι που φαίνεται και από τον αριθμό των μεταφράσεων που έκανε παγκοσμίως.

Ως λάτρης των αστυνομικών μυθιστορημάτων, δεν θα ήταν δυνατόν να παραλείψω να διαβάσω αυτό το βιβλίο, κάτι που αποδείχθηκε πολύ σωστή απόφαση. Για να είμαι ειλικρινής όταν διαβάζω πολύ καλά σχόλια για ένα βιβλίο, πιάνω τον εαυτό μου να ψάχνει να βρει λάθη στο βιβλίο γιατί θεωρώ πολύ δύσκολο να επιτευχθεί ένα άριστο αποτέλεσμα. Σίγουρα στο συγκεκριμένο βιβλίο υπήρξαν και κάποια αρνητικά στοιχεία, αλλά θεωρώ ότι τα θετικά υπερίσχυαν.

Ας αναφερθώ όμως αρχικά στην πλοκή. Όλα ξεκινάνε όταν ένα παιδί, ο μικρός Μάθιου, εξαφανίζεται και αρχίζει η αναζήτηση του από την αστυνομία. Η κοινωνία είναι συγκλονισμένη από το περιστατικό αυτό και καθημερινά, είναι κυρίαρχο θέμα συζήτησης. Η πρωταγωνίστρια μας, Φρίντα Κλάιν, αρχίζει να ανησυχεί, όταν αντικρίζει σε μια εφημερίδα τυχαία την φωτογραφία του Μάθιου, καθώς έρχονται στο μυαλό της τα όνειρα ενός ασθενούς της, που μέσα σε αυτά, περιγράφεται ένα παιδί που επιθυμεί να αποκτήσει, με τα ίδια ακριβώς  χαρακτηριστικά. Έτσι, πιάνει τον εαυτό της να αναρωτιέται, αν όλα είναι μια απλή σύμπτωση ή αν θα πρέπει να παραβιάσει το ιατρικό απόρρητο, έστω και στην ελάχιστη πιθανότητα που μπορεί τα όνειρα του ασθενούς της να ταυτίζονται με την πραγματικότητα.

Ένα πολύ ενδιαφέρον story, που ξεφεύγει από τα κλασικά αστυνομικά μυθιστορήματα που έχω διαβάσει μέχρι τώρα, γιατί εδώ, πρωταγωνίστρια μας είναι μια ψυχοθεραπεύτρια που ξαφνικά βρίσκεται να συνεργάζεται με την αστυνομία, δηλαδή  δεν είναι πρωταγωνιστής μας ένας κλασικός ντετέκτιβ.

Η Φρίντα είναι ένας χαρακτήρας που αν και φέρει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, είναι δύσκολο να την αποκωδικοποιήσουμε. Βλέπουμε μια γυναίκα που της αρέσει να περπατά τα βράδια μόνη της στους δρόμους του Λονδίνου, για την οικογένεια της δεν μας αποκαλύπτει σχεδόν τίποτα -πέρα από το γεγονός ότι δεν έχουν καλές σχέσεις και ότι έχει επικοινωνία μόνο με την ανιψιά της και την πρώην γυναίκα του αδελφού της. Ακόμα και όταν διάβαζα τις σκέψεις της αισθανόμουν λες και κρυβόταν και αγωνιούσα να μάθω τι πραγματικά έχει συμβεί.

Ο Ρούμπεν και ο Γιούζεφ είναι οι δύο φίλοι της Φρίντα. Με τον Ρούμπεν γνωρίζεται εδώ και χρόνια, ενώ με τον Γιούζεφ γνωρίζεται σε αυτό το βιβλίο και αναπτύσσεται γρήγορα μια ωραία φιλία ανάμεσα σε αυτούς τους τρεις κάτι που λάτρεψα στο συγκεκριμένο βιβλίο. Ο πρώτος, είναι ψυχοθεραπευτής (όπως και η πρωταγωνίστρια μας) ενώ ο Γιούσεφ είναι μετανάστης, οικοδόμος, που έχει έρθει για να δουλέψει και να στέλνει τα λεφτά του στην οικογένεια του και είναι ένας πολύ καλοσυνάτος άνθρωπος.

Τέλος, ο αστυνόμος Κάρλσον, είναι επίσης ένας αρκετά συμπαθητικός χαρακτήρας, που από την αρχή καταλαβαίνει ότι η Φρίντα μπορεί να του προσφέρει πολύτιμη βοήθεια και προσπαθεί με κάθε τρόπο να βρει ζωντανό τον μικρό Μάθιου.

Στα θετικά σίγουρα θα έβαζα, όπως μάλλον θα έχετε ήδη καταλάβει, του χαρακτήρες. Επίσης, το γεγονός ότι αν και αστυνομικό μυθιστόρημα, η πρωταγωνίστρια μας είναι ψυχοθεραπεύτρια ήταν μια ωραία αλλαγή από το συνηθισμένο.  Έπειτα, η γραφή ήταν πολύ ωραία και η υπόθεση αρκετά ενδιαφέρουσα.

Στα αρνητικά θα μείνω μόνο σε τρία στοιχεία που με ενόχλησαν. Αρχικά, αποκαλύπτεται αρκετά γρήγορα το ποιος κρύβεται πίσω από την απαγωγή, κάτι που εμένα προσωπικά δεν μου άρεσε γιατί χαλάει το σασπένς. Δεύτερον, σε αρκετά σημεία του βιβλίου, είχαμε πολλές περιγραφές για δρόμους και τοπία μαθαίνοντας την ιστορία τους και τα σχετικά, που από ένα σημείο και έπειτα άρχιζε να με κουράζει. Το τελευταίο, είναι ότι υποτίθεται πως στο τέλος του βιβλίου υπάρχει μια μεγάλη ανατροπή, μόνο που κατά την γνώμη μου, μόνο μεγάλη ανατροπή δεν ήταν γιατί ήταν ξεκάθαρο το τι είχε συμβεί. Ειδικά αυτό, ήταν που με χάλασε περισσότερο γιατί σαν ιδέα ήταν καλό απλά δεν μπόρεσαν να το κάνουν να φανεί όντως σαν ανατροπή.

Συμπερασματικά, το Blue Monday, είναι ένα βιβλίο που σίγουρα θα πρότεινα να το διαβάσετε. Για πρώτο βιβλίο, θεωρώ ότι ήταν αρκετά καλό και ανυπομονώ για την συνέχεια.

Advertisements

Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s