The Final Empire (Mistborn #1)

Author: Brandon Sanderson

“Ash fell from the sky.”

Καλώς ήρθες στον κόσμο της Ύστατης Αυτοκρατορίας, τον κόσμο των Ομιχλογέννητων. Εδώ ο ήλιος είναι κόκκινος, και η βροχή είναι πάντα αναμεμειγμένη με τη στάχτη. Σαν πέσει η νύχτα έρχεται και η ομίχλη, και μαζί της τέρατα πέρα από κάθε φαντασία, που αν καταβροχθίσουν τα κόκαλά σου θα σου κλέψουν τη μορφή. Άμα θέλεις να επιβιώσεις σ’ αυτόν τον βίαιο κόσμο, προσπάθησε να μην πας κόντρα στην εξουσία και να μείνεις μακριά απ’ τους ανθρώπους που έχουν καρφιά αντί για μάτια. Όμως κράτα τα αυτιά σου ανοιχτά και το πνεύμα σου ακάθεκτο, γιατί έρχεται και κάτι άλλο με τις ομίχλες αυτή τη φορά: η ελπίδα.

Πριν από χίλια χρόνια υπήρχε μια προφητεία, για έναν ήρωα που θα έσωζε τον κόσμο από κάποιο μυστηριώδες κακό, και θα έφερνε την ελπίδα και την ειρήνη στον λαό. Η προφητεία όμως απέτυχε, ο κόσμος σώθηκε, αλλά ο ήρωας αντί για την ελπίδα, έφερε τις ομίχλες και σκλάβωσε όσους του αντιστάθηκαν. Αντί να ενώσει την αυτοκρατορία, την κυριάρχησε και όποια επανάσταση προσπάθησε να τον ανατρέψει, βρήκε ένα αιματηρό τέλος.

Ο Μέγας Εξουσιαστής δεν είναι μόνο αθάνατος, αλλά ψιθυρίζεται μεταξύ των υπηκόων του (ευγενών και μη), ότι είναι θεός, ένα θραύσμα του ίδιου του απείρου που δεν μπορεί να σκοτωθεί. Έτσι οι σκαα (η σκλαβωμένη πλειοψηφία της αυτοκρατορίας) έχοντας χάσει κάθε ελπίδα, δέχονται την κακομεταχείριση χωρίς καμία αντίσταση, ενώ οι ευγενείς γίνονται ακόμα πλουσιότεροι εις βάρος τους, και αρέσκονται στη βαρβαρότητα, τα πολιτικά παιχνίδια και τους επίσημους χορούς.

Επίσης υπάρχει μαγεία σ’ αυτόν τον κόσμο, μαγεία που ο ίδιος ο Μέγας Εξουσιαστής χάρισε στους ευγενείς του και περνάει από γενιά σε γενιά: η Κραμαντομαντεία, η μαγεία των μετάλλων. Οι Κραματομάντεις έχουν την ικανότητα να καταναλώνουν ψήγματα μετάλλων και αυτά να τους χαρίζουν συγκεκριμένες δυνάμεις.

Οι ήρωες αυτής της ιστορίας, δεν ανήκουν φυσικά στους ευγενείς, αλλά στον ταπεινό πληθυσμό των σκαα. Ο Κέλσιερ και η Βιν όμως έχουν ένα μυστικό: είναι Κραματομάντεις, παράνομα παιδιά κάποιου ευγενή και μιας άτυχης σκαα, που γλίτωσαν από το θάνατο. Και όχι μόνο μπορούν να χρησιμοποιήσουν Κραματομαντεία, αλλά ανήκουν και στη μειονότητα που μπορεί να χρησιμοποιήσει όλα τα μέταλλα, τους Ομιχλογέννητους.

Αυτοί οι δύο μαζί με μια εξαιρετικά ικανή συμμορία κλεφτών σκαα του υποκόσμου, θα τολμήσουν το αδύνατο: να κατατροπώσουν τον Μέγα Εξουσιαστή, κάτι που κανείς δεν έχει καταφέρει ποτέ, εδώ και χίλια χρόνια.

Αυτή λοιπόν είναι η βασική πλοκή του πρώτου βιβλίου της τριλογίας των Ομιχλογέννητων, ίσως της πιο γνωστής και πολυαγαπημένης σειράς βιβλίων φαντασίας που έχει γράψει ποτέ ο Brandon Sanderson (και πιστέψτε με, είναι πολλές!).

Η όλη ιστορία περιστρέφεται γύρω από μια περίπλοκη κομπίνα που σχεδιάζει ν’ αλλάξει τον κόσμο. O Sanderson παίρνει τον χρόνο του να εξηγήσει τα σχέδια και τον ρόλο του κάθε μέλους της συμμορίας σ’ αυτά, χωρίς όμως να λείπουν και οι ανατροπές απ’ το μείγμα. Όπως όλες οι ιστορίες τέτοιου τύπου, τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται εξαρχής, και το τέλος θα σας εκπλήξει.

Μπορώ να πω ότι ευχαριστήθηκα αρκετά την ιστορία, και παρόλο που σε μερικά μέρη τραβούσε περισσότερο απ’ όσο θα ήθελα, δεν με κούρασε και κατάφερε να μου κρατήσει το ενδιαφέρον. Η μόνη μου κριτική είναι ότι ακριβώς επειδή είναι ένα αρκετά μεγάλο βιβλίο (δύο βιβλία άμα διαβάζετε την ελληνική έκδοση) και  μακρηγορεί σε κάποια σημεία, δεν εθίστηκα τόσο πολύ με την πλοκή όσο περίμενα, και έτσι σε πολλά σημεία (ιδιαίτερα στις κρίσιμες σκηνές δράσης), δεν ένιωσα τον γνωστό ενθουσιασμό που νιώθω με άλλα βιβλία και αυτό αφαίρεσε προφανώς κάτι από την ευχαρίστησή μου.

“Previous attempts to overthrow the Lord Ruler have failed because they lacked proper organization and planning. We’re thieves, gentlemen—and we’re extraordinarily good ones.”

Οι χαρακτήρες ήταν μια πνοή φρέσκου αέρα για μένα. Είχα καιρό να διαβάσω ένα βιβλίο χωρίς να με εκνευρίσει κανένας χαρακτήρας που δεν θα πρεπε να με εκνευρίζει, και έμεινα άκρως ευχαριστημένη με τους ήρωές μας.

Η Βιν είναι ένα 16χρονο κορίτσι, με σοβαρά προβλήματα εμπιστοσύνης λόγω της δύσκολης ζωής της, που αναγκάζεται να παίρνει μέρος σε κομπίνες και να δέχεται ξυλοδαρμούς όχι μόνο από τα μέλη της συμμορίας στην οποία ανήκει στην αρχή του βιβλίου, αλλά και από τον ίδιο της τον αδερφό. Όταν γνωρίζει τον Κέλσιερ, έναν άλλο αρχηγό συμμορίας, με εξίσου τραυματικό παρελθόν, του οποίου η φήμη έχει πάρει σχεδόν μυθικές διαστάσεις, δυσκολεύεται να τον εμπιστευτεί, ωστόσο όσο περνάει ο καιρός εκείνος γίνεται μια σχεδόν πατρική φιγούρα για την μικρή μας Βιν, ένας μέντορας και καλός φίλος που της μαθαίνει πώς να χρησιμοποιεί τη Κραματομαντεία.

Μου άρεσε η ιδιοσυγκρασία της Βιν στο βιβλίο, ήταν λογική, προσεκτική στις κινήσεις της και δύσπιστη με τους ανθρώπους, κάτι που ήταν άκρως συνεπές με τον χαρακτήρα της και τον παρελθόν της. Και το τονίζω αυτό γιατί έχω διαβάζει ουκ ολίγες φορές για ήρωες ή ηρωίδες που έχουν ένα υποτιθέμενο τραυματικό παρελθόν, το οποίο όμως ξεχνάνε αμέσως με το που αρχίζει να ξετυλίγεται η βασική πλοκή, και συμπεριφέρονται πολλές φορές με ακατανόητο τρόπο. Η Βιν αποτέλεσε μια ευχάριστη έκπληξη και παρόλο που ομολογουμένως ο χαρακτήρας της είναι λίγο κλισέ, μια special snowflake, όπως λένε και στα αγγλικά, δεν ήταν σε ενοχλητικό επίπεδο οπότε μπόρεσα να το παρακάμψω. Υπάρχει και μία ρομαντική υπο-πλοκή μεταξύ της Βιν και του Έλεντ, ενός άλλου χαρακτήρα που, ενώ μου άρεσαν οι κοινές τους εμφανίσεις, δεν με τρέλανε σαν ρομάντζο. Θα προτιμούσα να εξελισσόταν λίγο πιο αργά, ή έστω να είχαν πιο πολλές σκηνές αυτοί οι δύο έτσι ώστε η μετάβαση από το φλερτ σε αληθινά συναισθήματα να είναι πιο ομαλή.

Ο Έλεντ ωστόσο είναι άλλος ένας χαρακτήρας που αγάπησα, καθώς θεώρησα ότι όχι μόνο εκπροσωπούσε επαρκώς την βιβλιοφιλική κοινότητα, αλλά παρά την προφανή -και άκρως- δικαιολογημένη του άγνοια της καταστάσεως, απέδειξε ότι υπάρχει ελπίδα ακόμα και γι’ αυτούς που θεωρούνται τέρατα.

Τιμητική αναφορά νομίζω αξίζουν και ο Σέιζεντ και ο Μαρς, όπου ο καθένας με διαφορετικό τρόπο κατάφερε να αποδείξει την πίστη του και το σθένος του όχι μόνο στο σκοπό, αλλά και στους φίλους του.  Ανυπομονώ να δω τι θα κάνει ο Sanderson με τις ιστορίες τους.

Εννοείται πώς άφησα τον αγαπημένο μου τελευταίο. Ο Κέλσιερ έχει όλα τα χαρακτηριστικά ίσως του πιο αγαπημένου μου είδους (αντι)ήρωα. Σαρκαστικός και πανέξυπνος, μερικές φορές εκδικητικός και άπληστος, δεν δυσκολεύεται να κάνει θυσίες για να επιτύχει το σχέδιο του, αλλά παρόλα αυτά διαθέτει κάποια ιδανικά και μια -αν και κάπως διαστρεβλωμένη- αίσθηση ηθικής. Είναι με λίγα λόγια, ο τέλειος αρχηγός μια συμμορίας ληστών, και θα βρείτε έναν τέτοιο σε κάθε πλοκή με κομπίνες. Μου άρεσε ο τρόπος που ξεδιπλώθηκε η ιστορία του και ξεχώρισε εύκολα απ’ τους υπολοίπους.

“The dark city at night was a place for the desperate and the foolhardy; it was a land of swirling mystery and strange creatures.”

Όσο κι αν απόλαυσα τους χαρακτήρες, ωστόσο, νομίζω ότι το καλύτερο κομμάτι του βιβλίου ήταν ο κόσμος που ο Sanderson δημιούργησε. Παρόλο που δεν μας δόθηκε η δυνατότητα να επεκταθούμε πολύ στα εδάφη της Ύστατης Αυτοκρατορίας, είναι φανερό ότι ο συγγραφέας έβαλε πολλή σκέψη και μεράκι στη δημιουργία του κόσμου του, από τους θρύλους και τους διαφόρους λαούς μέχρι το απίστευτα πρωτότυπο σύστημα μαγείας και πως αυτό δουλεύει. Όλα ήταν ενδιαφέροντα και ελπίζω να μας δοθεί η δυνατότητα να ανακαλύψουμε ακόμα περισσότερα στα μελλοντικά βιβλία.

Για να κλείσω αυτή την review, θέλω να αναφέρω το μόνο πράγμα που πραγματικά με ενόχλησε στο βιβλίο, και αυτό είναι η γραφή του. Δυστυχώς μου φάνηκε υπεραπλουστευμένη, και σε μερικά σημεία θα ήθελα να είναι λίγο πιο παραστατική και δραματική, έτσι ώστε να μπορέσουν να με “χτυπήσουν” αληθινά τα συναισθήματα που ήθελε να περάσει στον αναγνώστη. Ωστόσο αυτό είναι καθαρά θέμα γούστου, καθώς παρόλο που δεν ήταν ακριβώς του στυλ μου, δεν θα μπορούσα ποτέ να πω ότι το βιβλίο είναι κακογραμμένο.

Καταλήγοντας λοιπόν, σκοπεύω να συνεχίσω με τη σειρά καθώς απ’ ότι φαίνεται η πλοκή ετοιμάζεται να πάρει επικές διαστάσεις. Για τους λάτρεις του fantasy το συστήνω ανεπιφύλακτα.

“But you can’t kill me, Lord Tyrant. I represent that one thing you’ve never been able to kill, no matter how hard you try. I am hope.”

Goodreads

Advertisements

Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s