A Court of Thorns and Roses (A Court of Thorns and Roses #1)

Author: Sarah J. Maas18471299_10210437292421217_809644431_n

“Be glad of your human heart, Feyre. Pity those who don’t feel anything at all.”

Θα πρέπει να ανήκω στην μειονότητα των ατόμων που διάβασαν το “Αγκάθια και Τριαντάφυλλα” χωρίς να έχουν διαβάσει πρώτα το “Throne of Glass”. Για να είμαι ειλικρινής το βιβλίο δεν με ικανοποίησε σε μεγάλο βαθμό. Αν και η υπόθεση ήταν πολλά υποσχόμενη, το αποτέλεσμα θεωρώ ότι ήταν αρκετά μέτριο.

Η ιστορία λοιπόν ξεκινάει με την Φέιρα, που είναι κυνηγός, και στην αρχή του βιβλίου βλέπουμε ότι καταφέρνει να σκοτώσει έναν λύκο. Η χαρά της όμως δεν κρατάει πολύ, καθώς εμφανίζεται στο σπίτι της ένα θηριώδες πλάσμα που απαιτεί την τιμωρία της. Η τιμωρία δεν είναι άλλη, από το να την πάρει ως αιχμάλωτη του. Για το υπόλοιπο της ζωής της. Λίγο αργότερα από την “απαγωγή”, ανακαλύπτουμε ότι αυτό το πλάσμα δεν είναι ζώο αλλά ο Τάμλιν, ένα πανίσχυρο και αθάνατο ξωτικό. Τα ξωτικά κυριαρχούσαν για πολλά χρόνια τον κόσμο των ανθρώπων, μέχρι που έγινε ένας πόλεμος που απελευθέρωσε το ανθρώπινο είδος και τώρα ζούνε σε διαφορετικά εδάφη.

Τώρα, η συνέχεια είναι αυτό που θα λέγαμε “κλισέ”. Στην αρχή η Φέιρα είναι πολύ εχθρική απέναντι στον Τάμλιν, αλλά στην συνέχεια τα συναισθήματα της αλλάζουν -ποιος το περίμενε αυτό;!- και βλέπουμε να δημιουργείται μια σχέση τελείως διαφορετική, αφού σταματάει να αισθάνεται αιχμάλωτη. Βέβαια, μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και μια κατάρα που τυραννάει τα ξωτικά εδώ και αρκετά χρόνια και φαίνεται ότι η πρωταγωνίστρια μας είναι η μόνη ικανή να ελευθερώσει τον λαό των ξωτικών –μα ποιος να το περίμενε και αυτό;!

Εγώ προσωπικά, βρήκα τον χαρακτήρα της Φέιρα υπερβολικά ενοχλητικό. Εκνευριστική, ατίθαση και μονίμως να επαναλαμβάνει τα ίδια πράγματα και τις ίδιες ηλίθιες πράξεις. Θεωρώ ότι ο χαρακτήρας της ήταν από αυτά που με ενόχλησαν περισσότερο στο βιβλίο.

Ο Τάμλιν από την άλλη ήταν αρκετά συμπαθητικός. Μου άρεσε ο χαρακτήρας του και θεωρώ ότι έκανε ότι καλύτερο μπορούσε δεδομένων των συνθηκών. Όμως ο χαρακτήρας που ΛΆΤΡΕΨΑ δεν ήταν άλλος από τον Λούσιεν. Πόσο υπέροχος χαρακτήρας αλήθεια. Πόσες φορές γέλασα με τις ατάκες του και την συμπεριφορά του. Κυρίως, όμως, μου άρεσε αυτή η όμορφη και αληθινή φιλία που έχει με τον Τάμλιν.

Τα μόνα θετικά που θα μπορούσα να εκφράσω γι’ αυτό το βιβλίο είναι, οι δύο αντρικοί χαρακτήρες που ανέφερα αλλά και το γεγονός ότι ήταν ευκολοδιάβαστο. Κατά τ΄ άλλα μόνο αρνητικά θα μπορούσα να πω. Ανέφερα ήδη κάποια (όπως την πρωταγωνίστρια) αλλά και το γεγονός ότι δεν ξέφευγε από το συνηθισμένο. Αρκετά προβλέψιμο πολλές φορές με τους περισσότερους χαρακτήρες να είναι είτε αδιάφοροι, είτε εκνευριστικοί.

Συμπερασματικά, το βιβλίο “Αγκάθια και Τριαντάφυλλα” δύσκολα θα το πρότεινα σε κάποιον να το διαβάσει. Πραγματικά, περίμενα κάτι καλύτερο και δύσκολα θα πείσω τον εαυτό μου να διαβάσει το δεύτερο βιβλίο.

“Against slavery, against tyranny, I would gladly go to my death, no matter whose freedom I was defending.”

Advertisements

Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s