The Nightingale

Author: Kristin Hannah

“Στον έρωτα ανακαλύπτουμε ποιοι θέλουμε να είμαστε. Στον πόλεμο ανακαλύπτουμε ποιοι είμαστε πραγματικά.” 

Το Αηδόνι καθόταν στο ράφι της βιβλιοθήκης μου εδώ και μήνες, και εγώ φλέρταρα διαρκώς με την ιδέα να το διαβάσω. Πάντα όμως κάτι με κράταγε πίσω, όντας τελείως διαφορετικό από τη συνηθισμένη γκάμα μυθιστορημάτων που επιλέγω. Όταν μια μέρα, νιώθοντας μια ξαφνική επιθυμία για ιστορικό μυθιστόρημα, αποφάσισα -επιτέλους- να το προσπαθήσω. Και δεν απογοητεύτηκα.

To 1939, ο Χίτλερ επιτίθεται στη Πολωνία σηματοδοτώντας έτσι στην έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι το τέλος του πολέμου το 1945, πάνω 22 εκατομμύρια ζωές έχουν χαθεί στο πεδίο της μάχης και άλλα 9 εκατομμύρια έσβησαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτό το βιβλίο όμως μιλάει για ένα άλλο, αόρατο κομμάτι του πολέμου, που συχνά μένει έξω απ’ τα βιβλία της ιστορίας: εκείνων που έμειναν πίσω, να βλέπουν τα σπίτια τους να ρημάζονται, τα παιδιά τους να λιμοκτονούν και τους ναζί να καταβροχθίζουν κάθε ίχνος χαράς και ελπίδας, λαίμαργα. Τον πόλεμο των γυναικών.

“Οι άντρες λένε ιστορίες. Οι γυναίκες τις κάνουν πράξη. Εμείς πολεμήσαμε στη σκιά. Δεν έγιναν παρελάσεις προς τιμήν μας όταν τελείωσε ο πόλεμος, δεν μας παρασημοφόρησαν, ούτε μας ανέφεραν στα βιβλία της Ιστορίας. Κάναμε το καθήκον μας στη διάρκεια του πολέμου, και όταν τελείωσε, μαζέψαμε τα κομμάτια μας κι αρχίσαμε τη ζωή μας απ’ το μηδέν.”

Το βιβλίο μας ταξιδεύει πίσω στο χρόνο, στην κατεχόμενη Γαλλία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και η ιστορία πλέκεται γύρω απ’ τις ζωές δύο πολύ διαφορετικών αδερφών, της Βιαν και της Ιζαμπέλ.

Η Βιαν ζει μια ήσυχη ζωή στο Καριβό, ένα γραφικό γαλλικό χωριό, δουλεύοντας ως δασκάλα, μεγαλώνοντας την μονάκριβη κόρη της, Σοφί, και έχοντας έναν ευτυχισμένο γάμο με τον άντρα της, Αντουάν. Όταν όμως ο πόλεμος φτάνει στην εξώπορτά της, η Βιαν βλέπει ξαφνικά τον κόσμο της να καταρρέει, ένα κομμάτι τη φορά, και το χειρότερο είναι ότι νιώθει ανυπεράσπιστη και αδύναμη, ώστε να κάνει κάτι για να τ’ αλλάξει. Ο Αντουάν επιστρατεύεται, εκείνη αναγκάζεται να φιλοξενήσει έναν λοχαγό των Ναζί στο σπίτι της και να προδώσει φίλους και γνωστούς, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να κάνει τα πάντα για να μην πεινάσει η κόρη της.

Η Ιζαμπέλ, απ’ την άλλη, αποτελεί το ακριβώς αντίθετο της αδερφής της. Συχνά παρορμητική και εκρηκτική, αποβάλλεται απ’ όποιο σχολείο την έχει στείλει ο ψυχρός πατέρας της να φοιτήσει, και όταν το Παρίσι παραδίνεται στη γερμανική μπότα, αρνείται πεισματικά ν’ ακολουθήσει τις εντολές της διεφθαρμένης γαλλικής κυβέρνησης και να παραμείνει πειθήνια και αόρατη. Ερωτεύεται παράφορα έναν παρτιζάνο, και αυτό ξυπνάει μέσα της ένα αστείρευτο πάθος για επανάσταση, που την οδηγεί να ενταχθεί στην γαλλική αντίσταση.

Το βιβλίο ακολουθεί το χρονικό του πολέμου, μέσα απ’ τα μάτια αυτών των δύο γυναικών: τις αβάσταχτες κακουχίες, την απελπιστική πείνα, την απώλεια αγαπημένων προσώπων που στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και όχι μόνο, την βαρβαρότητα των Γερμανών, αλλά και -παράδοξες- τρυφερές, ανθρώπινες πράξεις, που μας υπενθυμίζουν πάνω απ’ όλα ότι αυτός ο πόλεμος είχε ανθρώπους και στα δύο στρατόπεδα, που υπέστησαν απώλειες, όσο κι αν προσπαθούμε να το ξεχάσουμε μερικές φορές. Ταυτόχρονα βλέπουμε τους αγώνες τις γαλλικής αντίστασης να αφυπνίσουν τον λαό και να σαμποτάρουν τους κατακτητές, αλλά και μικρές πράξεις επανάστασης των απλών ανθρώπων της Γαλλίας που δεν τους έχει λυγίσει ακόμα η κατοχή.

Το να ακολουθώ το ταξίδι αυτών των δύο γυναικών, να βιώνω όλα αυτά που αναγκάστηκαν να κάνουν και να υπομείνουν για να επιβιώσουν, ήταν μερικές φορές σχεδόν αβάσταχτο και γέμιζε τη καρδιά μου με λύπη. Και οι δυο τους πέρασαν από τόσο διαφορετικές, μα εξίσου τραυματικές εμπειρίες, αναγκάστηκαν να αλλάξουν για να συμβαδίσουν με τις καινούργιες βάναυσες συνθήκες της ζωής και εν τέλει, αποδείχτηκαν απίστευτα γενναίες η καθεμιά με τον δικό της μοναδικό τρόπο. Ο πόλεμος πολλές φορές κατάφερε να τις λυγίσει, όμως εκείνες, ακόμα και στις πιο σκοτεινές τους στιγμές, δεν έχασαν ποτέ την ελπίδα και τη δύναμη για ζωή.

Συγκεκριμένα οι τελευταίες εκατό σελίδες ήταν άκρως βασανιστικές, καθώς μου ράγισαν την καρδιά σε τόσο πολλά σημεία, χωρίς να με αφήνουν να πάρω ανάσα, και δεν σας κρύβω ότι το τέλος του βιβλίου με συγκλόνισε βαθιά και με έκανε να ρίξω μια γενναία ποσότητα δακρύων.

Όσον αφορά τη γραφή του, είναι ευκολοδιάβαστη, και τολμώ να πω, μέχρι και ευχάριστη κατά καιρούς, παρά τη στενάχωρη θεματική του βιβλίου.

Η Kristin Hannah ζωγραφίζει περίτεχνα τις συνθήκες τις εποχής, αν και μερικές φορές οι λεπτομέρειες στην περιγραφή καταλήγουν να επαναλαμβάνονται και να κουράζουν.

“Η αγαπημένη της πόλη έμοιαζε με πόρνη πολυτελείας που κάποτε είχε υπάρξει όμορφη, αλλά τώρα πια ήταν γερασμένη, ζαρωμένη, κουρασμένη και εγκαταλειμμένη από τους εραστές της. Σε λιγότερο από ένα χρόνο η υπέροχη πόλη είχε χάσει την ουσία της με το ατέρμονο σφυροκόπημα της γερμανικής μπότας στους δρόμους και είχε παραμορφωθεί από τις σβάστικες που κυμάτιζαν σε κάθε της μνημείο.”

Σίγουρα υπήρχαν μέρη όπου η αφήγηση μερικές φορές μακρηγορούσε και το βιβλίο έκανε κοιλιά, όμως ευτυχώς αυτά τα κομμάτια δεν επηρέασαν ιδιαίτερα την ευχαρίστησή μου, ούτε μείωσαν το ενδιαφέρον μου για την ιστορία.

Το Αηδόνι είναι ένα σπαρακτικό μυθιστόρημα, με περίπλοκους και πολυδιάστατους χαρακτήρες, που καταφέρνει να απεικονίσει πιστά την βαρβαρότητα του πολέμου, και παρ’ όλη την απίστευτη μελαγχολία που κρύβει στις σελίδες του, το τέλος αφήνει μια γλυκόπικρη, ελπιδοφόρα γεύση στο στόμα. Πιστεύω ότι είναι ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί και το συστήνω ανεπιφύλακτα.

“Οι πληγές επουλώνονται. Η αγάπη αντέχει. Και μεις μένουμε όρθιοι.”

Goodreads

 

 

 

Advertisements

Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s