Throne of Glass

Author: Sarah J. Maas

“We all bear scars… Mine just happen to be more visible than most.”

Το Throne of Glass είναι ένα βιβλίο για το οποίο ακούω συνέχεια τα τελευταία χρόνια, ειδικά στην booktube κοινότητα. Θεωρείται κάτι σαν το Άγιο Δισκοπότηρο του YA Fantasy και η Sarah J. Maas μόνο θεϊκές ιδιότητες δεν έχει αποκτήσει στα μάτια των θαυμαστών της (ακόμα).

Οπότε όπως φαντάζεστε, ούσα λάτρης του fantasy ανυπομονούσα να το πιάσω στα χέρια μου και να παρασυρθώ και ‘γω σ’ αυτόν τον μαγικό κόσμο. Εξάλλου, η υπόθεση ακουγόταν ενδιαφέρουσα και το βιβλίο μετράει χιλιάδες φανατικούς. Τι θα μπορούσε να πάει στραβά;

Σ’ αυτό το σημείο θα προσευχηθώ στους θεούς των βιβλίων να μην βρω αργό, βασανιστικό θάνατο στα χέρια ενός οργισμένου όχλου θαυμαστών, καθώς, δυστυχώς, κάτι πήγε στραβά για μένα. Παρόλο που το βρήκα αρκετά ευχάριστο, δεν θεωρώ ότι ήταν τίποτα ιδιαίτερο.

Το Throne of Glass μας ταξιδεύει στην Elirea [Ελί-ρια], μια φανταστική χώρα που (στην πλειοψηφία της) κυβερνάται απ’ τον άσπλαχνο βασιλιά του Adarlan [Άνταρ-λεν], ο οποίος έχει καταστήσει κάθε είδος μαγείας παράνομο, και του οποίου οι επεκτατικές πολιτικές είναι λίγο-πολύ βαμμένες στο αίμα. Σ’ αυτόν, λοιπόν, τον σκληρό κόσμο ζει η πρωταγωνίστριά μας, η Celeana Sardothien [Σελ-ίνα Σαρ-ντό-θιεν], μια πληρωμένη δολοφόνος, που στην αρχή του βιβλίου βρίσκουμε φυλακισμένη σε ένα στρατόπεδο θανάτου, να δουλεύει σαν σκλάβα, προσπαθώντας να επιβιώσει από τις κακουχίες. Μια μέρα την επισκέπτεται ο Διάδοχος του θρόνου του Adarlan, μαζί με τον Αρχηγό της Φρουράς (μυρίζεται κανείς ερωτικό τρίγωνο;) με μία προσφορά που δεν μπορεί να αρνηθεί: να συμμετάσχει στον διαγωνισμό που κάνει ο βασιλιάς για να βρει τον προσωπικό του πρωταθλητή -δηλαδή τον προσωπικό του δολοφόνο που θα κάνει όλες τι βρώμικες δουλειές- μια θέση που, άμα την κερδίσει, θα της χαρίσει την πολυπόθητη ελευθερία της, μετά από τέσσερα χρόνια υπηρεσίας. Όταν όμως φτάνουν στο κάστρο, μαζί με τον διαγωνισμό ξεκινάει και μια σειρά βάναυσων φόνων των συμμετεχόντων, οπότε η Celeana πρέπει, εκτός απ’ το να κερδίσει, να βρει ποιος –ή τι– διαπράττει αυτές τις δολοφονίες, πριν καταλήξει να είναι το επόμενο πτώμα στο τραπέζι.

Αυτή είναι η βασική πλοκή της ιστορίας, υπερβολικά απλή και κοινότυπη κατά τη γνώμη μου, και δυστυχώς παραμένει έτσι καθ’ όλη τη διάρκεια του μυθιστορήματος, χωρίς ποτέ να περιπλέκεται και να βγαίνει από το comfort zone που έχει δημιουργήσει γύρω της. Ειλικρινά, το θεώρησα αρκετά λυπηρό, καθώς υπήρχαν τόσο πολλές προοπτικές που τελικά δεν ικανοποιήθηκαν επαρκώς.

Νομίζω ότι το πρόβλημά μου με το βιβλίο προέκυψε κυρίως από την αποπλανητική περιγραφή του στο οπισθόφυλλο. Η ιστορία δεν περιέχει τόση δράση όση υπόσχεται. Ενώ περίμενα να δω δολοφόνους, θάνατο και αιματηρές μονομαχίες, βρήκα περιγραφές φορεμάτων, χορούς και χλιαρό ρομαντισμό. Φανταστείτε την απογοήτευσή μου.

Το πρώτο μέρος του βιβλίου ήταν κάπως αργό, και είχε περισσότερο να κάνει με τις ληθαργικές μέρες της Celeana στο κάστρο, όπου διάβαζε βιβλία, φλέρταρε με τον πρίγκιπα και φορούσε όμορφα φορέματα. Η αφήγηση δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε και πιστεύω ότι πολλές σκηνές ήταν περιττές και θα μπορούσαν να αφαιρεθούν χωρίς ν’ αλλάξει κάτι. Δυστυχώς, οι δοκιμασίες του διαγωνισμού περάστηκαν στα γρήγορα, ή παραλήφθηκαν εντελώς, και η πλοκή με τους φόνους μπήκε σε δεύτερη μοίρα, με την πρώτη θέση να καταλαμβάνει θριαμβευτικά το ρομάντζο. Το δεύτερο μέρος, ευτυχώς, είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον, καθώς το μυστήριο άρχισε σιγά σιγά να ξεδιπλώνεται (αν και παραήταν εμφανής η λύση του), και η τελική μονομαχία να πλησιάζει απειλητικά. Ωστόσο, για άλλη μία φορά, η δράση δεν με ικανοποίησε.

Σχετικά με τους χαρακτήρες τώρα, θα ήθελα όλοι να διαθέσουμε ένα λεπτό για να θαυμάσουμε μαζί την πρωταγωνίστριά μας, τη Celeana.

H Celeana είναι ένα θαύμα της φύσης. Λατρεύει να τρώει γλυκά, να φοράει φανταχτερά φορέματα, και να φλερτάρει με τον Πρίγκιπα. Τα κουτάβια τρελαίνονται να βρίσκονται κοντά της, και η εκπληκτική της ομορφιά (κάτι που φροντίζει να μας θυμίσει με κάθε ευκαιρία) κάνει και τους πιο σκληροτράχηλους άντρες να κοκκινίζουν. Τα ‘κακά κορίτσια’ του παλατιού την μισούν και τ’ αγόρια τη θέλουν, και (προφανώς) είναι άριστη σε ό,τι κι αν κάνει. Κατά πάσα πιθανότητα και οι πορδές της μυρίζουν λεβάντα!

Επίσης, σκοτώνει κόσμο. Στην πραγματικότητα είναι η καλύτερη δολοφόνος που έχει δει ποτέ το Adarlan, και ίσως ολόκληρη η Erilea. Και επίσης, είναι ένα χαρακτηριστικό της που απουσιάζει τελείως απ’ το βιβλίο. Όλοι, συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας, μας βομβαρδίζουν συνεχώς με το γεγονός ότι είναι επικίνδυνη, και παρόλα αυτά ποτέ δεν το βλέπουμε να συμβαίνει.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν ήταν η χαριτωμένη και (χαζο)χαρούμενη συμπεριφορά της Celeana που με πείραξε. Ίσα, ίσα, το θεώρησα μια ευχάριστη αλλαγή στο στερεότυπο του ψυχρού, ανέκφραστου δολοφόνου. Αυτό που δεν μου άρεσε, ήταν το γεγονός ότι στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου η πρωταγωνίστρια είναι παιδιάστικη, εκνευριστική και επικριτική, προσπαθώντας συνεχώς να μας πείσει για το πόσο καλή δολοφόνος είναι, με τις σκέψεις της να αλλάζουν από χαριτωμένες σε δολοφονικές, αντί να μας δείξει όντως πόσο θανατηφόρα είναι εν δράσει. Ευτυχώς, από ένα σημείο και μετά αρχίζει σταδιακά να γίνεται πιο ανεκτή σαν χαρακτήρας, και επιτέλους έχουμε την ευκαιρία να τη δούμε να παλεύει.

“My name is Celaena Sardothien. But it makes no difference if my name’s Celaena or Lillian or Bitch, because I’d still beat you, no matter what you call me.”

Θέλω να τονίσω ωστόσο, την αγάπη μου για τους δύο ήρωες της ιστορίας. Απ’ την μία έχουμε τον Chaol [Κέι-ολ], τον σοβαρό, λιγομίλητο Αρχηγό της Φρουράς, ο οποίος έχει μια ντροπαλή και αφελή πλευρά, και απ’ την άλλη τον Dorian [Ντό-ριαν], τον φαινομενικά αμέριμνο, playboy Διάδοχο Πρίγκιπα, που ίσως τελικά να είναι πιο γλυκός και σοβαρός απ’ ότι αφήνει να φανεί.

Μου άρεσε πάρα πολύ η δυναμική που είχαν μεταξύ τους, αλλά και με τη Celeana, και ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκε σιγά σιγά η σχέση τους μαζί της, από αμοιβαία κατανόηση και σεβασμό, σε ρομαντικά συναισθήματα. Και παρόλο που το ερωτικό τρίγωνο δεν ήταν το αγαπημένο μου κομμάτι της ιστορίας, ανακουφίστηκα όταν συνειδητοποίησα ότι δεν αποτελούσε άλλη μια άσχημη περίπτωση insta-love, όπως μας έχει συνηθίσει το συγκεκριμένο είδος βιβλίων.

Εν κατακλείδι, πιστεύω ότι το Throne of Glass ανήκει στην ίδια κατηγορία με το Cinder και το Shadow and Bone , όπου η υπόθεση ακούγεται ενδιαφέρουσα, αλλά η εκτέλεση απογοητεύει.

Προς υπεράσπισή του, ωστόσο, έχω να δηλώσω ότι το βιβλίο δεν είναι τόσο κακό όσο το κάνω να φαίνεται. Βλέπετε, η κριτική μου βγήκε πολύ πιο αρνητική, απ’ όσο θα ήθελα, καθώς παρόλα τα προβλήματα που προανέφερα, παραμένει ένα διασκεδαστικό βιβλίο, που διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα.

Απλά να έχετε στο μυαλό σας, ότι επικεντρώνεται πιο πολύ στο ρομαντικό ειδύλλιο, παρά στο φανταστικό στοιχείο και τη δράση, και όχι το αντίστροφο.

Παρόλα αυτά, εγώ σκοπεύω να συνεχίσω με τη σειρά καθώς, απ’ ότι έχω ακούσει, όσο προχωράει γίνεται και καλύτερη.

“You could rattle the stars,” she whispered. “You could do anything, if only you dared. And deep down, you know it, too. That’s what scares you most.”

a-cinderella-story-a-cinderella-story-24451305-500-284

Goodreads

Advertisements

Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s