Of Mice and Men

Author: John Steinbeck

Το Άνθρωποι και Ποντίκια είναι ένα βιβλίο μικρό σε έκταση, αλλά μεγάλο στο περιεχόμενο. Μπορώ να πω, πως το καταβρόχθισα μέσα σε δύο μέρες –και κάποιοι άλλοι θα το διάβαζαν μέσα σε ένα απόγευμα- και με άφησε εκστασιασμένη. Σημειώνω, βέβαια, πως παρόλο που είναι αρκετά προβλέψιμο το τέλος, ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται ο Στάινμπεκ αυτή τη νουβέλα, σε αφήνει άναυδο και γεμάτο με διαφόρων ειδών συναισθήματα. Αυτό ακριβώς έπαθα κι εγώ!

Θα με πείτε τρελή για όλον αυτόν τον ευφημισμό που δίνω σε ένα απλό μυθιστόρημα 110 σελίδων, αλλά κάτι τέτοια μικρά βιβλιαράκια είναι που κάνουν την διαφορά. Το βιβλιαράκι, λοιπόν, τοποθετείται στη δεκαετία του ’40 στη ζεστή Καλιφόρνια και πρωταγωνιστές είναι δύο άντρες, ο Τζώρτζ και ο Λένος. Δύο εργάτες οι οποίοι αναζητούν τόπο να δουλέψουν, να βγάλουν το βιός τους και ίσως να καταφέρουν να ξεφύγουν από όλο αυτό το μαρτύριο.

Οι δυσκολίες, όμως, είναι αρκετές για τους δύο φίλους και συνοδοιπόρους, καθώς ο Λένος:lennierat

“ -Δεν πολυκόβει το μυαλό του, μα όσο για δουλειά είναι διάολος. Πολύ καλό παλικάρι, μόνο δεν πολυκόβει το μυαλό του. Γνωριζόμαστε χρόνια.”

, λόγια του Τζώρτζ. Ο οποίος είναι κάτι σαν μεγάλος αδερφός, προστάτης του Λένου. Τον νοιάζεται και τον αγαπάει και ας τον αποπαίρνει όταν εκείνος δε μπορεί να προσαρμοστεί σε απλές καθημερινές καταστάσεις. Και ο Λένος, τον έχει πάνω από τον θεό τον Τζώρτζ. Θα κάνει τα πάντα για τον ευχαριστήσει και να μην τον νευριάσει.

“-Δεν το ‘θελα! Κλαψάριασε ο Λένος. Δεν ήθελα να του κάμω κακό!”

Αυτά τα δύο πρόσωπα είναι οι πρωταγωνιστές και η ιστορία και οι χαρακτήρες γυρίζουν γύρω τους και πλάθονται αναλόγως. Γι’ αυτό όταν θα έρθει η κατάρρευση αυτή η όμορφη εικόνα ξεκινάει από τις πράξεις των βασικών μας ηρώων. Δε θα αναφέρω κάτι παραπάνω σε αυτό καθώς είναι πολύ εύκολο να αποκαλύψω την πλοκή του έργου. Ούτε θα μακρηγορήσω, καθώς δεν χρειάζεται να σας κουράσω άλλο.

Εκείνο, όμως, με το οποίο θέλω να τελειώσω είναι με τις υπέροχες εικόνες που φτιάχνει ο συγγραφέας. Σε μεταφέρει πίσω στο χρόνο και βιώνεις την ιστορία σαν να μην έχει περάσει ούτε μέρα. Γίνεσαι και εσύ μέρος της εργατιάς (ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΕΝΩΘΕΙΤΕ) στις φυτείες και βλέπεις την καθημερινότητα ατόμων που δεν έβλεπαν μέλλον μπροστά τους. Δεμένοι με αόρατα σκοινιά στο μεροκάματο και τη σκληρή ζωή. Συναισθήματα δυνατά και γεμάτα πόνο και αθλιότητα.

Δεν είναι χαρούμενο έργο, φαίνεται από την αρχή, αλλά αυτό δεν το κάνει λιγότερο καλό. Θεωρώ –λόγω αυτού- πως δεν είναι για τον καθένα, γιατί μέχρι και εγώ βούρκωσα κάπου, δε λέω που όμως.

Advertisements

2 thoughts on “Of Mice and Men

Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s