Brave New World

Author: Aldous Huxley

“ ‘Και αυτός’, είπε ο Διευθυντής, ‘είναι ο θάλαμος Γονιμοποιήσεως’.”

Ο Θαυμαστός καινούριος κόσμος του Huxley, μόνο θαυμαστός δεν είναι. Επιλέγοντας έναν αρκετά ειρωνικό τίτλο, βγαλμένο από το έργο του Shakespeare, Τρικυμία, επιχειρεί να μας δώσει μία εικόνα του επερχόμενου μέλλοντος. Επηρεασμένος αρκετά από την βιομηχανική επανάσταση του 19ου αιώνα και τις πολιτικές και κοινωνικές εξεγέρσεις που ακολούθησαν, καθώς και από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν έχει κάποιο λόγο να είναι αισιόδοξος για το μέλλον αυτό. Μας μεταφέρει, λοιπόν, σε κάποια εποχή με άγνωστη χρονολογία, καθώς πλέον έχει ξεπεραστεί ο Χριστός και ένας νέος σωτήρας έχει πάρει τη θέση του. Αυτός είναι ο Φορντ. Ο μεσσίας αυτός έσωσε την ανθρωπότητα από την αθλιότητα των ασθενειών, την υπογεννητικότητα, τα γερατειά και τα ανθρώπινα συναισθήματα.

Έχοντας πλέον την δυνατότητα “μαζικής παραγωγής” ανθρώπων -χάρη στην εξέλιξη της γενετικής, η ανθρωπότητα έχει χωριστεί σε 5 διαφορετικές τάξεις (Α, Β, Γ, Δ και Ε). Από τους αμόρφωτους και πακεταρισμένους εργάτες μέχρι τα λαμπρά μυαλά του μέλλοντος. Από τη στιγμή που θα βρεθούν στον σωλήνα γονιμοποιημένα ωάρια, αποφασίζονται οι πορείες του καθενός και προετοιμάζονται για την θέση που τους αντιστοιχεί στην κοινωνία. Με αυτόν τον τρόπο οι άρχοντες του κόσμου, έχουν μειώσει θανατηφόρες ασθένειες, πολέμους και κάθε είδος εγκληματικής ενέργειας.

Μαζί με αυτά, μείωσαν και την εγκεφαλική επαφή μεταξύ των ανθρώπων. Ενίσχυσαν τα αισθήματα του καπιταλισμού και υπερκατανάλωσης αγαθών. Μόνιμα ναρκωμένοι από τη σόμα (ένα είδος αφροδισιακού ναρκωτικού), δεν υπάρχει κάποιος τρόπος να φέρουν αντίσταση στον τυποποιημένο αυτό κόσμο. Η μόνη επαφή που επιτρέπεται, γιατί τα συναισθήματα απαγορεύονται ρητά, είναι εκείνη που ενδίδει σε σαρκικές απολαύσεις, η οποία επικροτείται έντονα από την ίδια την κοινωνία. Προσοχή βέβαια, γιατί η φυσική κύηση δεν θεωρείται απλά αηδιαστική, αλλά ένα από τα χειρότερα εγκλήματα.

Παρόλη την προσοχή στις γονιμοποιήσεις και στην κατεύθυνση του εαυτού, ωστόσο, υπάρχουν και άτομα που έχουν ξεφύγει από το καλούπι που προσπαθούν να βάλουν τον κόσμο αυτοί που κυβερνούν, και έχουν εσωτερικές αναζητήσεις. Δημιουργώντας ερωτήματα, δίχως δυνατότητα απάντησης, εφόσον σχεδόν όλα τα βιβλία του παρελθόντος είναι απαγορευμένα και κατεστραμμένα και η ιδέα των θεϊκών οντοτήτων  έχει εξαφανιστεί. Μόνο ο Φορντ υπάρχει πλέον. Σε αυτούς τους λίγους ‘πεφωτισμένους’ λοιπόν, κατανέμονται ο Μπέρναρντ Μαρξ και ο φίλος του Χέλμχολτζ Ουότσον. Δύο άνθρωποι που δε φαίνεται να βρίσκουν ευχαρίστηση στους ρυθμούς που κυλάει η κοινωνία. Είναι σκεπτόμενοι και πολλές φορές βρίσκουν τον εαυτό τους να προβληματίζεται με την κατάσταση της εποχής όπου βρίσκονται.

“Ψέματα. Κοίταξε πέρα. Το εξαϋλωμένο πρόσωπό της του θύμισε τη δική του ανικανότητα. Τη μοναχικότητά του.”

Ο Μπέρναρντ, όμως, δεν αποκόπτεται τελείως από τις ιδέες που τους γεμίζει η κοινωνία και αποκτά ενδιαφέρον για την Λένινα, η οποία εργάζεται στο κέντρο Γονιμοποιήσεως. Αλλά, η ανατροπή στην τυποποιημένη καθημερινότητα δεν έρχεται από αυτό το ζευγάρι. Βλέπετε, έχουν επιτρέψει την ύπαρξη ορισμένων αποκιών –παντελώς αποκομμένων από τον μοντέρνο κόσμο– όπου έχουν διατηρήσει τη ζωή πριν τον μεγάλο Φορντ και τη ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη. Εκεί, θα γνωρίσουν τον Άγριο, τον Τζον. Η μητέρα του Τζον τον έφερε στον κόσμο φυσιολογικά. Η ίδια, βέβαια, αυτό το θεωρούσε απαίσιο κατόρθωμα διότι προέρχεται από τον κόσμο έξω από τα κάγκελα. Αυτό δεν εμπόδισε τον Τζον να μεγαλώσει ελεύθερος και διαβάζοντας Σαίξπηρ –συγγραφέας που απαγορεύεται στον έξω κόσμο γιατί διεγείρει τα πάθη και αναστατώνει την ψυχή. Ο Μπέρναρντ και η Λένινα αποφασίζουν να τους φέρουν πίσω στον πολιτισμό και ο Άγριος να έρθει σε επαφή με την συναισθηματικά κενή κοινωνία όπου ζουν.

Έχοντας διαφορετικές αντιλήψεις από τους ανθρώπους που γνωρίζει, ο Άγριος αναστατώνει την κοινωνία και ο ίδιος χάνει τα λογικά του. Διαβάζοντας για την αγάπη, το μίσος, τη φιλία, το θάνατο και την πίστη, του είναι αδιανόητο πως υπάρχουν άνθρωποι ενήλικοι σωματικά αλλά ανήλικοι ψυχικά.

Αυτός είναι ο θαυμαστός καινούριος κόσμος που έφτιαξε ο Huxley, ένας σκληρός, πακεταρισμένος κόσμος. Συναισθήματα σε κουτιά και χάπια. Κατευθυνόμενη σκέψη και διαχωρισμός σε τάξεις. Μαζική παραγωγή ανθρώπων, καταστρέφοντας κάθε είδος διαφορετικότητας. Αυτό το δυστοπικό μυθιστόρημα ρίχνει ένα χαστούκι στον κόσμο που βιώνουμε σήμερα.

“ ’Σίγουρα’, παραδέχτηκε ο Συντονιστής, ‘αλλά αυτό είναι το τίμημα της σταθερότητας. Ανάμεσα στην ευτυχία και τις καλές τέχνες διαλέξαμε τη ευτυχία. Θυσιάσαμε τις τέχνες. Αντί γι αυτές έχουμε το Σεξοπρόγραμμα και τα Αρωματόργανα.’ ”

Έτυχε και το διάβασα πρόσφατα και ελπίζω να μη γίνει ποτέ πραγματικότητα αυτός ο κόσμος. Δεν είναι τρομαχτικό βιβλίο, αλλά προσωπικά μου δημιουργεί φόβο για το μέλλον και το πόσο πιθανό είναι να γίνουμε τελικά ένας θαυμαστός κόσμος. Έχουμε πολλές ομοιότητες τόσο με τον μοντέρνο άνθρωπο, όσο και με τον Άγριο. Θεωρώ όμως, πως όσο προχωράμε στον χρόνο απομακρυνόμαστε όλο και πιο πολύ από τον Άγριο.

Και τι να πω;! Προτιμώ να είμαι Άγριος και να διαβάζω Σαίξπηρ.

“ ‘Μα εγώ δε θέλω άνεση, εγώ αναζητώ το Θεό, την ποίηση, τον πραγματικό κίνδυνο, την ελευθερία, την καλοσύνη, την αμαρτία’. ”

drawing on paper by Laurie Lipton

 

Advertisements

Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s