The Ocean at the End of the Lane

Author: Neil Gaiman

“Οι παιδικές μνήμες κάποιες φορές ξεθωριάζουν και κρύβονται κάτω από τα πράγματα που τις διαδέχονται, σαν παιδικά παιχνίδια ξεχασμένα στον πάτο της γεμάτης ντουλάπας κάποιου μεγάλου, αλλά δεν χάνονται για πάντα.”

Υπάρχουν κάποιοι συγγραφείς, ο τρόπος γραφής των οποίων είναι τόσο εθιστικός και συναρπαστικός που αισθάνεσαι ότι οποιαδήποτε ιστορία και να γράψουν μετά, θα την απολαύσεις απίστευτα. Ο Neil Gaiman ανήκει σε μία απ’ αυτές τις σπάνιες περιπτώσεις, για μένα. Ο τρόπος που παίζει με τις λέξεις πλάθει ένα ισχυρό είδος μαγείας, που κάνει τα πάντα να φαίνονται πιθανά και σε μεταφέρει αμέσως και ό, τι κόσμο κι αν έχει δημιουργήσει.

Το ίδιο συνέβη και με το Ο Ωκεανός στο Τέλος του Δρόμου. Πρόκειται για ένα ανατριχιαστικό και ατμοσφαιρικό παραμύθι ενηλίκων, που αυτομάτως σε γεμίζει με ένα αίσθημα μελαγχολίας για τα χαμένα παιδικά σου χρόνια.

Εκτός των άλλων, σ’ αυτή την ιστορία θα βρεις: ένα επτάχρονο αγόρι που προσπαθεί να ξεπεράσει τους φόβους του, την εκπλήρωση μιας ευχής που πήρε μια τρομακτική τροπή, μια παράξενη οικογένεια, ένα πλάσμα φτιαγμένο από κουρέλια που ζει σε ένα μέρος όπου ο ουρανός είναι πορτοκαλί και έναν ωκεανό που μοιάζει με μικρή λιμνούλα.

 “Τα τέρατα βγαίνουν σε όλα τα μεγέθη. Κάποια από αυτά είναι κάτι που φοβούνται οι άνθρωποι. Κάποια άλλα μοιάζουν με κάτι που φοβούνταν οι άνθρωποι πριν από πολύ καιρό. Κάποιες φορές, τα τέρατα είναι κάτι που οι άνθρωποι θα έπρεπε να φοβούνται αλλά δεν το φοβούνται.”

Τα τέρατα που θα συναντήσεις σ’ αυτή την ιστορία άλλοτε παίρνουν ανθρώπινη μορφή και άλλοτε όχι. Καθένα από αυτά έχει και έναν σκοπό να εκπληρώσει. Κατά τη γνώμη μου, τα τέρατα αυτά είναι μια απεικόνιση είτε των πιο σκοτεινών μας φόβων, είτε του ανεξήγητα σκληρού κόσμου των ενηλίκων.

“Ήταν η καταιγίδα, ήταν η αστραπή, ήταν ο κόσμος των μεγάλων, με όλη του τη δύναμη, όλα του τα μυστικά και όλη την ανόητη, απερίσκεπτη βαρβαρότητά του.”

Για μένα ωστόσο, τα πιο τρομακτικά κομμάτια του βιβλίου, δεν αφορούσαν τα τερατόμορφα πλάσματα. Υπάρχουν τέρατα κρυμμένα μέσα σε όλους μας, που κρατάμε φυλακισμένα στα βάθη της ψυχής μας, και όταν ελευθερώνονται είναι πιο φρικαλέα από κάθε απόκοσμο κτήνος.  

Ο ανώνυμος αφηγητής μας πρέπει ν’ αντιμετωπίσει όχι μόνο πλάσματα ερχόμενα από άλλους κόσμους, αλλά και μέσα απ’ την ίδια του την οικογένεια. Ένιωσα την καρδιά μου να ζεσταίνεται και να ραγίζει ταυτόχρονα, διαβάζοντας για την αθωότητά -που μόνο ένα επτάχρονο αγόρι μπορεί να έχει- τις ερωτήσεις του για τον ακατανόητο κόσμο των μεγάλων, τη παιδιάστικη εντύπωση του πως είναι αθάνατο, αλλά και την προθυμία του να πεθάνει για όσους νοιάζεται.

Όπως και στο Βιβλίο του Νεκροταφείου, ο Gaiman κατάφερε να παρουσιάσει το μυαλό ενός παιδιού με τρόπο που φαίνεται αυθεντικός και ρεαλιστικός, με την απλότητα της γραφής του να περιέχει δυναμισμό και να προκαλεί δυνατά συναισθήματα. Και αυτό έκανε τα πράγματα ακόμα πιο τρομακτικά, για μένα. Και μόνο η σκέψη ότι ένα μικρό παιδί εκτίθεται σε όλα αυτά τα τραυματικά γεγονότα είναι φριχτή. Αλλά να ακολουθείς ο ίδιος τη ροή της σκέψης του και να βλέπεις καταστάσεις και πράγματα πέρα από την κατανόησή του ίδιου του παιδιού, που όμως εσύ σαν ενήλικας καταλαβαίνεις, είναι απλά ανατριχιαστικό.

“Τότε ήταν που η λέξη ανατομία απέκτησε τη δική της τρομακτική χροιά για μένα.   Δεν ήξερα τι ήταν η ανατομία. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι η ανατομία έκανε τον κόσμο να σκοτώνει τα παιδιά του.”

Ο αφηγητής μας, όμως, δεν είναι το μόνο αστέρι της ιστορίας. Όλοι οι δευτερεύοντες χαρακτήρες ήταν εξαιρετικοί. Προσωπικοί μου αγαπημένοι, οι Hempstocks. Ήταν πάντα περικυκλωμένοι από μία μυστηριώδη ατμόσφαιρα και μου άρεσε, ιδιαίτερα, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπιζαν την κάθε δυσκολία σαν να ήταν άλλη μια κανονική μέρα γι’ αυτούς, στο αγρόκτημά τους όπου είχε πάντα πανσέληνο και οι σκάλες άλλαζαν θέση. Μάλλον έχω αδυναμία στις περίεργες, μαγικές οικογένειες. Τις βρίσκω τόσο, μα τόσο ενδιαφέρουσες.

Το τέλος ήταν αρκετά μελαγχολικό, αλλά τίποτα άλλο δεν θα μπορούσε να ταιριάξει περισσότερο σ’ ένα βιβλίο σαν και αυτό. Έδεσε τέλεια με το γενικό κλίμα της ιστορίας, και το βρήκα απόλυτα ικανοποιητικό.

Ένα μελαγχολικά όμορφο παραμύθι. Το συστήνω ανεπιφύλακτα.

“Τίποτα δεν είναι ποτέ το ίδιο, είπε. Είτε περάσει ένα δευτερόλεπτο είτε εκατό χρόνια. Τα πάντα ανασαλεύονται και στροβιλίζονται. Και οι άνθρωποι αλλάζουν όσο και οι ωκεανοί.13401070_902157433263165_1371282374_n

Goodreads

Advertisements

Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s