Ready Player One

Author: Ernest Cline

“Τον περισσότερο καιρό, το να είσαι άνθρωπος είναι μια άθλια εμπειρία. Τα βιντεοπαιχνίδια είναι το μόνο πράγμα που κάνει τη ζωή υποφερτή.”

Νομίζω ότι ανήκω στη μειοψηφία σε αυτή τη περίπτωση, αλλά δεν απόλαυσα αυτό το βιβλίο τόσο όσο περίμενα.

Το Αν είσαι έτοιμος, πάτα enter μας συστήνει σε ένα δυστοπικό μέλλον, όπου ο πλανήτης Γη αργοπεθαίνει και οι κάτοικοί του είναι εθισμένοι σε μια παγκόσμια πλατφόρμα εικονικής πραγματικότητας, το OASIS.

Σ’ αυτόν τον αφιλόξενο κόσμο λοιπόν, ζει και ο κεντρικός μας ήρωας, ένα αντικοινωνικό, ορφανό αγόρι, ονόματι Wade Watts (Parsifal για τους διαδικτυακούς του φίλους).

Η ιστορία ξεκινάει με την ανακοίνωση του θανάτου του δημιουργού του OASIS και της μαζικής φρενίτιδας που ακολουθεί, καθώς μαθαίνουμε πώς ο αποθανών δημιούργησε, εντός της πλατφόρμας, ένα κυνήγι θησαυρού με γνώμονα τη δεκαετία του 1980, όπου ο νικητής θα κληρονομήσει την περιουσία του και θα γίνει ο καινούργιος ιδιοκτήτης της πλατφόρμας.

“Τρία κρυφά κλειδιά ανοίγουν τρεις πύλες μυστικές

Που η καθεμία τους την αξία του ιππότη μας θα κρίνει

Και όποιος μπορέσει να μείνει ζωντανός

Στο Τέλος θa φτάσει και το τρόπαιο δικό του θα γίνει”

Έτσι, η εξαθλιωμένη ζωή του Wade αποκτά ξαφνικά νόημα, καθώς παίρνει μέρος κι εκείνος στον διαγωνισμό, προσπαθώντας να υπερνικήσει όχι μόνο τους υπόλοιπους παίκτες, αλλά και μια αντίπαλη εταιρεία που χρησιμοποιεί αθέμιτα μέσα, με σκοπό τη νίκη.

Πιστεύω ότι υπάρχει μία λέξη που μπορεί να περιγράψει πλήρως αυτό το βιβλίο, και αυτή είναι infodump. Ή αλλιώς, καταιγισμός πληροφοριών.

Παρόλο που βρήκα το όλο κόνσεπτ με την εικονική πραγματικότητα και το κυνήγι του θησαυρού, ενδιαφέρον, πιστεύω ότι η πλοκή επιβαρύνθηκε αρκετά απ’ όλες αυτές τις εκτενείς περιγραφές και τις γενικές πληροφορίες που μας δίνονται.

Το βιβλίο είναι αρκετά μεγάλο, εκτιμώ όμως ότι περιέχει περισσότερες αναφορές στη δεκαετία του ’80, καθώς και περιγραφές τεχνολογικού περιεχομένου, παρά κανονική πλοκή. Μου δόθηκε μάλιστα η εντύπωση, ότι ο συγγραφέας θεωρεί πιο σημαντικό να μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις του για την εν λόγω δεκαετία, παρά να διηγηθεί την ιστορία που δημιούργησε. Σαν η περιπέτεια του Wade ν’ αποτελεί μια βιτρίνα, για ένα εκτενές session για fans των 80s. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, η πλοκή να μπει σε δεύτερη μοίρα και η αφήγηση να γίνει κουραστική.

Ιδιαίτερα στις πρώτες 50 περίπου σελίδες, βομβαρδιζόμαστε με μια τεράστια ποσότητα πληροφοριών σχετικά με τον κόσμο, την τεχνολογία, το παιχνίδι και τον δημιουργό του. Ήταν χαοτικό.

Και παρόλο που ήμουν πρόθυμη να το αφήσω να περάσει, με την ελπίδα ότι μετά απ’ όλες αυτές τις συσσωρευμένες πληροφορίες η ιστορία θα μπορούσε πλέον να ξετυλιχθεί, αλίμονο! Έκανα λάθος. Αυτό που συνέβη στη πραγματικότητα, ήταν περισσότερος καταιγισμός πληροφοριών, μια μικρή εξέλιξη στην πλοκή και πολύ περιγραφικό world building.

Μην με παρεξηγείτε, μου αρέσουν πολύ οι περιγραφές. Ωστόσο, όταν οι εν λόγω περιγραφές καταλαμβάνουν μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου, απ’ ότι η ίδια η ιστορία, τότε αρχίζω να χάνω το ενδιαφέρον μου.

Οι αναφορές στο 1980 ακούγονταν σαν μια πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα αρχικά, αλλά νομίζω ότι τελικά κατέληξαν να είναι το κομμάτι που με ενόχλησε περισσότερο. Πιστεύω πώς για τον μέσο, non-gamer αναγνώστη (σαν και μένα), οι περισσότερες από αυτές δεν έβγαζαν νόημα και ήταν πρακτικά αδύνατον να τις ψάξω όλες χωρίς να χρειάζεται να σταματάω την ανάγνωση κάθε δύο λεπτά. Οπότε στο τέλος απλά τις προσπερνούσα, αν και συνέχιζαν να με ενοχλούν.

Οι χαρακτήρες ήταν συμπαθητικοί, αλλά δεν τους λάτρεψα κιόλας. Οι δευτερεύοντες δεν έπαιζαν τόσο σπουδαίο ρόλο για το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου, καθώς πολλές από τις πράξεις τους αναφέρονταν εκ των υστέρων, κάτι που μείωνε σημαντικά τη δράση. Ένιωσα ότι δεν μας δόθηκε η ευκαιρία να τους γνωρίσουμε αρκετά καλά, έτσι ώστε να δεθούμε μαζί τους, και γενικά δεν αισθάνθηκα ιδιαίτερο βάθος στην προσωπικότητά τους, παρόλο που όλοι είχαν τις δικές τους προσωπικές ιστορίες.

Ας αναφέρω όμως και κάτι θετικό: ο κόσμος όπου λαμβάνει χώρα το βιβλίο ήταν αρκετά ευφάνταστος και ειδικά η πλατφόρμα εικονικής πραγματικότητας. Φαίνεται ότι ο Ernest Cline δούλεψε πολύ αυτό το κομμάτι. Αλλά θα προτιμούσα να παρουσιαζόταν με έναν πιο ρευστό τρόπο, που θα έδενε ωραία με την ιστορία και θα βοηθούσε στην εξέλιξή της, αντί να την σταματάει.

Η βασική πλοκή ήταν μια χαρά, αν και κάπως απλοϊκή κατά τη γνώμη μου. Εξελισσόταν κατά κύριο λόγο αργά, με εξαίρεση τις τελευταίες 200 με 250 σελίδες, οι οποίες ήταν γεμάτες δράση.

Εν κατακλείδι, ενδιαφέρουσα ιδέα, αλλά όχι τόσο καλή εκτέλεση. Μου άρεσε εν μέρει, αλλά θεωρώ ότι αν δινόταν περισσότερη βάση στην πλοκή και λιγότερη στις προαναφερθείσες πληροφορίες, θα το έβρισκα πολύ πιο ενδιαφέρον.

tumblr_mcoa5vgtdg1r2aobgo1_500

Goodreads

Advertisements

Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s